روز فناوري فضايي
امسال سومين باري است كه ايرانيان خود را براي جشن فضايي آماده ميكنند. جشني كه با مصوبه شوراي عالي انقلاب فرهنگي، 14 بهمن هر سال را پر ميكند از تب و تاب دانش و فناوري فضايي، جشني كه بهانه اصلياش اميدي ايراني بود كه به فضا رفت.
در اولين لحظات روز 15 بهمن 87 مهندسان جوان ايراني براي نخستين بار يك ماهواره ايراني را با پرتابگري ايراني به فضا فرستادند.
كار سترگي كه جهان را به تحسين واداشت و شادباشهاي فراواني براي ايرانيان به ارمغان آورد.
فرآيند طراحي و ساخت پرتابگر سفير و محموله ارزشمند آن كار يك شب و دو شب نبود. بيش از 10 سال بود كه جوانان ايراني سختترين شرايط كاري را تحمل كرده بودند، مرزهاي دانش را درنورديده بودند و از دل و جان مايه گذاشته بودند تا اميد را نااميد نكنند و نكردند.
اميد كه در مدار زمين قرار گرفت، تازه جوانههاي اميد در قلبهاي ايرانيان روشن شد.
حالا هر كسي كه طرحي داشت و ايدهاي براي سفر به فضا و سالها حس نتوانستن او را از بيان فكر بزرگش منع كرده بود، آنچه را در چنته داشت روي كاغذ ميآورد و ميفرستاد براي سازمان فضايي ايران كه گفته ميشد، مسوول همه اين اتفاقات خوش فضايي بوده است.
ايدههاي كوچك و بزرگ از سراسر ايران و از دانشگاههاي مختلف به دست تصميمگيران رسيد و بودجهاي كلان تصويب شد تا ايرانيها هر سال شاهد باشند كه جشن روز فناوري فضايي آنها با يك خبر خوب ديگر از فضا همراه ميشود.
اين روزها كه در آستانه روز فناوري فضايي قرار داريم، باز هم شرارههاي اميد در قلبمان زبانه ميكشد تا شايد خبر جديدي قلبمان را مالامال از غرور توانستن كند و دروازه جديدي از دانايي و توانايي روي فرزندان آرش باز شود.
اين اميد و آرزو زياد هم نابجا نيست، چراكه رييس سازمان فضايي ايران در ماههاي گذشته نويد پرتاب يك ماهواره ديگر به فضا را داده بود.
حالا بايد صبر كرد و منتظر شد تا اگر همه عوامل دخيل اجازه دادند، بار ديگر صداي ايراني از مدار زمين به گوشمان برسد.
